Ooit zag ik een Franse film over een politieman die jacht maakt op een gevaarlijke beroepscrimineel. In mijn herinnering eindigt de film met een vuurgevecht in een garage. Uiteindelijk is de crimineel door zijn kogels heen en geeft zich over. Hij loopt lachend op de politieman af in de verwachting ingerekend te zullen worden. De politieman is echter niet van plan hem in te rekenen: als de crimineel ongewapend voor hem staat, executeert hij hem ter plekke. Einde film. Iedereen begrijpt hoe het verder zal gaan: de politieman wordt door zijn collega’s gedekt, de officiële versie van het gebeurde luidt dat de crimineel zich bij zijn aanhouding verzette, op de politie schoot en in het daarop volgende vuurgevecht gedood werd. Opgeruimd staat netjes. Ik herinner mij de verpletterende logica ervan. Waarom zou je iemand die enkele minuten geleden jou nog naar het leven stond met respect voor zijn rechten tegemoet treden? Wie heeft bedacht dat oorlog volgens bepaalde ”spelregels” moet verlopen? Wat moet je zeggen als je tegenover iemand staat die jou wil doden? ”Na u”?
De Amerikaanse mariniers die nu op YouTube pissend over gedode Talibanstrijders te kijk staan, maken aanschouwelijk dat het voor hun werk essentieel is om de tegenstander niet als mens te zien. Hoe zou je iemand kunnen doden die een mens als jij is? Het zou zijn alsof je jezelf ombracht. Ze overschrijden geen norm of fatsoensgrens door op hun gedode tegenstanders te pissen. Als ze een norm of fatsoensgrens overschreden hebben, is dat lang geleden al gebeurd, toen ze besloten om van het doden van menselijke wezens, begiftigd met een leven even heilig als dat van henzelf, hun beroep te maken. Zouden ze die grens niet overschreden hebben, dan zouden ze ongeschikt zijn voor hun functie. Ze weten dat als zij het gevecht verloren zouden hebben ze waarschijnlijk even respectloos behandeld zouden zijn. Hun hoofden zouden misschien zijn afgehakt en triomfantelijk tentoongesteld of – als ze levend in handen van hun tegenstanders waren gevallen – zouden ze misschien gemarteld zijn. Het feit dat ze hun tegenstanders hebben gedood is schokkend, niet dat ze erop pissen. Alleen wereldvreemde politici en beleidsmakers ver van het slagveld bedenken dat een oorlog beschaafd kan worden gevochten en gewonnen. Wie beschaafd een oorlog vecht, zal hem niet winnen. Churchill wist dat en liet Dresden bombarderen. Oorlog is niet beschaafd. En de urinerende Amerikaanse mariniers willen ons daar graag aan herinneren. Iedereen die dat schokkend vindt geldt het geschreeuwde verwijt dat Jack Nicholson in zijn rol als kolonel Nathan Jessup Tom Cruise in de rol van advocaat maakt in de film ”A few good men”, als hij ervan beschuldigd wordt zich niet aan de regels te hebben gehouden: ”You can’t handle the truth!” En als de kolonel ontdekt dat hij zijn mond voorbij heeft gepraat, eindigt hij in stijl met:”I’m gonna rip the eyes right out of your head and piss at your dead skull!”
Dit is echt een nadenkertje!
Goed geschreven, zeg!